Waarschuwing: dit is een echt ‘klein meisje gaat naar de grote stad’ verhaal.

De Achterhoek is voor veel mensen hetzelfde als Twente en sowieso veel te ver weg van ‘waar alles gebeurd’. De vragen ‘hebben jullie daar dan wel stroom, en tv? Internet dan?’ krijg ik vaak naar m’n hoofd geslingerd en zijn vast heel herkenbaar voor andere export Achterhoekers.

Grote lege vlaktes, bomen die je toelachen, lammetjes die je wakker blèren en op de fiets met een beetje tegenwind. Voor mij is het een plek waar ik ben opgegroeid en me het meeste thuis voel. Dat merk ik elk weekend weer als ik terug kom met een druk hoofd vanuit het Westen. Natuurlijk komt het deels doordat mijn roots hier liggen en omdat hier nog steeds de belangrijkste mensen uit m’n leven wonen, maar er blijft een stukje Achterhoek dat ik op zichzelf mooi vind.

Gister vroeg m’n vader of ik het leuk zou vinden om in het weekend een kerstboom uit te zoeken. Dat hoef je mij geen twee keer te vragen, ik houd van kerst en alles wat daarbij hoort. Met kerst is het een soort van geoorloofd om elkaar lief te vinden en naïef te denken dat alles goed komt (iets wat ik graag het hele jaar door doe). De kerstboom symboliseert voor mij die gedachte. Samen uitzoeken, optuigen en er daarna zo lang mogelijk van genieten.

‘Dat is lang geleden…met beide meisjes op stap’ aldus vader Henk en daar zaten we dan, met z’n drieën in de auto, op jacht naar een kerstboom. Ik zo blij als een klein kind. We reden door de Brinkheurne, een buurtschap* van Winterswijk.

In de Brinkheurne heerst al jaren (of eeuwen) een sfeer dat iedereen er ‘wat van wil maken’ en daar hebben ze helemaal niet veel voor nodig! Zo bleek ook nu. De zus van m’n vader (tante Reini, voor intimi) zit in het bestuur van de buurtvereniging van de Brinkheurne. Zij wilden al jaren een kerstmarkt, maar als een van de kleinste buurtschappen van Winterswijk was dat niet zo vanzelfsprekend.

Aangekomen in de ‘bruisende’ kern hoorden we al van veraf het gelach en gepraat. Ongeveer 25 mensen (bijna allemaal inclusief kerstmuts) omringt door pannen erwtensoep, warme chocolademelk, kniepertjesapparaten* en een grote kerstboom, stonden feest te vieren in de ijzige kou en plagende regen, maar wie deed ze wat?!
Dat is nou precies de reden waarom ik zo van de Achterhoek houd. Puur, simpel en ergens geeft het me hetzelfde gevoel als kerstmis. Niemand doet je wat en alles komt goed. Dè plek voor naïeve kleine meisjes. Een plek waar je een onbezorgde jeugd door kan brengen.
Waar we in het westen rennen en vliegen om onze boodschappen te doen (desnoods op zondag) elkaar van de sokken rijden in de drukke stad, voorkruipen bij de kassa, elkaar geen gedag zeggen en leven in een vluchtig bestaan, genieten we in de Achterhoek van de rust, de mooie natuur en zwaaien we elkaar vrolijk gedag als we langs elkaar fietsen. Een wereld van verschil.
Dit klinkt voor velen wellicht cliché en is misschien ook wat zwart/wit uitgedrukt, maar ik kan het weten, want inmiddels ben ik zowel parttime westerling als parttime achterhoeker. En geloof me, dat naïeve wordt je in het westen wel afgeleerd. Begrijp me niet verkeerd, ik heb het in de Randstad ontzettend naar m’n zin, het is een andere manier van leven waar ik ook zo tussen pas en waar mijn toekomst ligt, maar wat is het een verademing en (voor mij) pure noodzaak, om in het weekend uit te puffen in het mooie Woold.

We reden de Brinkheurne uit en vervolgden onze tocht naar de kerstboom in het centrum van Winterswijk. 200 kerstbomen stonden te schreeuwen of ze alsjeblieft mee mochten naar een warm huis. Die kerstbomen zagen wij niet eens, want toen we uit de auto stapten kwam er een grote vrachtwagen aangereden. Hij opende zijn deuren en daar was hij. Onze kerstboom kwam de vrachtwagen uitwandelen. Ik wees, lachte en sprong op een neer (zoals eerder vermeld; zo blij als een klein kind)

Liefde op het eerste gezicht.

 *Buurtschap

(Even een stukje informatie voor de snotneuzen die niets weten van de Achterhoek)

De gemeente Winterswijk ligt in het oosten van de Gelderse Achterhoek en grenst aan drie kanten aan Duitsland. De gemeente heeft een groot aantal buitengebieden. Daarin liggen negen buurtschappen die allemaal tot de gemeente Winterswijk behoren. Met de klok mee onderscheiden we achtereenvolgens: Meddo (1.421 inw.), Huppel (432 inw.), Henxel (279 inw.), Ratum (370 inw.), Brinkheurne (257 inw.), Vosseveld (70 inw.), Kotten (820 inw.), Woold (870 inw.), Miste (672 inw.) en Corle (275 inw.) [1]. Meddo kent als enige van de buurtschappen een dorpskern met diverse voorzieningen.

Het begrip ‘buurtschap’ wordt door Wikipedia gedefinieerd als ‘een in Nederland bewoonde plaats die niet officieel is aangemerkt als een woonplaats’, maar geen paniek, er wonen wel degelijk mensen hoor! Buurtschappen zijn gewoon gezellige kleine dorpjes met een actief verenigingsleven en een sterk gemeenschapsgevoel.

 *Een kniepertie (knijpertje, ook wel ijzerkoekje) is een zoete, dunne harde wafel die traditioneel rond de jaarwisseling wordt gebakken en gegeten in Gelderland (de Achterhoek)